In Muziek-Café De Buurvrouw was het op zondag 31 januari de verering der Nederlandse taal. Voor de tweede keer gaf Jansz een soloconcert met daarin zijn vertalingen van Bob Dylan-songs. Hoe uitgebalanceerd dit was gedaan, met de liefde voor Dylans muziek en bewonderenswaardige respect voor de teksten, dat deelde Ernst graag met zijn publiek.

Fotoreportage

 De café-uitstraling moest voor een middag plaats maken voor minitheater. Geen hangtafels, maar stoeltjes in schouwburgopstelling. Met fans o.a. uit Almere en Brabant werd onderstreept hoe bijzonder het optreden van de voormalig Doe Maar-zanger was.
Ernst vertelde hoe hij door omstandigheden aan het vertalen was gegaan met twee stukken van één van ’s werelds grootste singer/songwriters. Na twee vertaalslagen bleek de honger alleen maar groter te worden en besloot hij om er mee door te gaan. Alle teksten worden door zijn grote vriend ‘H’ kritisch bekeken om daarna weer op de leest van Ernsts eigen emoties geschoeid te worden. Dit mailverkeer en balanceren met woorden en zinnen betekende soms dat er aan één lied drie maand lang werd gewerkt. Het resultaat mag er dan ook zijn. Gedurende het concert werd je meegezogen in het gevoel dat Jansz deelt met Dylan. Dat de heren dezelfde geboortedatum hebben werd als niet geheel toevallig medegedeeld. Een grotere gemeenschappelijke deler is echter de kwaliteit om met mooie liedjes en teksten mensen te boeien.
Ruim 2 ½ uur duurde het optreden, die de charme had van een schooljongen die een spreekbeurt hield. Dit gevoel versterkte Ernst zelf door met zijn glimmende bruine ogen plaatjes en foto’s aan het publiek te laten zien, die hij van Internet had gedownload.
Terugkijkend op het concert in Winterswijk vatte Jansz het Living Room Concert als: “EEN BELEVENIS!” … en dat was het.